باران
از روی ماسه ها عبور کرده است
نسیمی
شقایق ساکن در بوته ی خار را
به دست تقدیر میسپارد
آنچه رقم میخورد
اتفاقی اجباری
به نام جدایی ست ! . . .
من
آرام و حزن آلود
به افق خاطراتم نظاره گرم
آغاز
آغاز فصل باریدن است که میروی
فکر میکنم که از این پس
ماندنم در دنیا
کاری سخت و
اجباری ست . . .
گرچه هر روز
قدم زنان در سرم می پری
رودخانه ی یاد تو ای مرد بارانی
هرازگاهی با دوبیت شعر
در شهر ویران قلبم جاری ست . . .
مرا برای رهایی از درد
مبادا از خاطرت
فراری دهی
توخوب به خاطرت بسپار خواهشم به رفتن
سرزشی از سر ناچاری ست . . .
آسمان غروب کرده است
باد
غبار موهایم به لختی موهایت می تکاند
به خاطر دارم که جای تنهاییی من
آغوش گرم تو بود
و حال من
به تماشا نشستن اشکی
که از اولین بوسه ی ما به زمین می ریخت . . .
کنار وسعتی مابین باران و دریا
نگاهت
که در نجابت
آسمان چشمم سوراخ میکرد
خیالی
ناگسستنی ست . . .
و زدودن زندگانی با تو
طوفانی بی امان
که ویرانی اش تا ابد
در کنج گلویم باقی ست
در کنج گلویم باقی ست . . .

19مهر88

                          

داستان های والترپاتردرباره ی مونالیزای داوینچی:

او مسن تر از صخره هایی است که در میان آنها نشسته است.او همانند روح جادوگران چندین بار مرده وبا رموز گور آشنا شده است!و در دریاهای عمیق غوطه خورده است...روزهای رفته را میشمارد.و با تجار شرقی به داد وستد پارچه های غریب میپردازدوهمانند لدا مادر هلن تروا و همانند قدیسه حنامادر مریم است.و تمام اینها برای اوصدای چنگ و فلوت هستند و زندگی او ظریف است و خطوط تغییر کننده چهره را شکل داده و پلکها و دستهارارنگ آمیزی کرده است...

جان کانادی درباره مونالیزا سخنان زیادی گفته والبته تمامی ستایش هایی که درباره مونالیزابیان شده است را تعریفات محض به شمار آورده.که هیچ یک شایستگی بهترین تابلو شدن را ندارند.تابلوهایی که نظایر اون به دست هنرمندان دیگه ای مثل اثر "زنی با گلهای داوودی" از ادگار دگا خلق شده و شاید ارزشی فوق العاده برتر در خود داشته باشه.لئوناردو قطعا هنرهای زیادی در خودش داشت.و علم بسیار...شاید این تعریفات نشات گرفته از هزاران بعد خوب لئوناردو بود که از وجودش سرچشمه میگرفت.و باعث میشد مردم اون رو در هر جایی بهترین ببینند.مهیج ترین افسانه درباره مونالیزا این بوده که چشمهای او شمارابه هنگام حرکت در اتاق دنبال میکند!و یا اینکه با خیره شدن به لبها مدت زیادی شروع به لبخند زدن میکند(که همگی ناشی از خطای دید هستند و در مورد هر تابلوی دیگری حتی نقاشی یک کودک نیز اتفاق می افتند)و یا استفاده از دو نوع پرسپکتیو در تابلو که باید بگم این یکی افسانه نیست و از نظر من ابتکاری است نوین و شاید اولین سرچشمه ای بودکه باعث پیدایش هنر مدرن شد.البته سالهای زیادی بعد ازتولد مونالیزا.اما در کل باید گفت که این تابلو افسانه ای شد دور از انتظار.جادویی که شاید لئوناردو در لحظات خلق اون هیچ وقت باور بزرگ شدنش تا این حد رو نداشت!

فرزانه
مرداد ماه ۱۳۸۸

روزهای خوبی نیست
به تمام چیزهایی که نگاه میکنم فقط با یک سوال مواجهم.آیا حقیقت زندگی همیشه همینقدر حقیر و پسته؟همینقدر میتونست ساده و تکراری باشه؟
تمام اتفاقات اطراف تکرار پذیرند.بی هیچ جذابیتی حداکثر برای مدت کوتاه.و انسانهاییکه مدام در کنار هم به دروغ مشغولند و به همون دروغ ها دلخوش.شاید چاره ای جز این ندارند.ای کاش نقش های جدیدی براآدمها زاده میشد .این همه نقش تکراری واقعا خسته کننده و نفرت آوره!من نقش جدید میخوام...بازی جدیدی که برم توی دلش وباهاش درگیر بشم.نه بازی های تکراری همچون دوستی-دروغ-در جمع بودن-خندیدن-سکس-دری وری هایی مثل ازدواج-مزخرفاتی چون  عقاید مردم و در مسیر اونها بودن-وهزاران هزاردلمشغولی برای راحت بودنی شاید به اجبار واز سر ناچاری!
دیروز در راه طاقت فرسای گرم دنبال راهی میگشتم که بدون زحمت من رو به اونوردنیا منتقل کنه(جنبه روحانی).الان تنها گره ای که در کارم هست فقط نبود همین دو اتفاق سادست.یعنی:
جرات و راه بدون دردبرای سفرم
هیچ وقت اینطور نبودم.بیشتر دلم برای اطرافیانم میسوزه که چطور باید تمامی این آشفتگی های من رو تماشاکنند.به جایی رسیدم که خودم روباورنمیکنم.جایی که خودم رو فناشده و تمام شده میپذیرم.جایی که قسمت اعظمی از راه های تکراری زندگی درش تجربه شده و هیچ اتفاق خوبی نیفتاده.از اینکه چطوراز حوادث دنیا فرار میکردم و الان دارم حقیقت های تلخی رو به ناچار باور میکنم حس بدی دارم.تقریبا خیلی از آدمها رو درک میکنم.من دیگه از مردی که با وجود همسر پاکش باز هم دنبال زن دیگریه بدم نمیاد.دیگه از هیچ دختر هرزه ای بدم نمیاد که حتی به این باور رسیدم که تمامی انسانهای جفت روی زمین هرزه هستند.به قول دوست شخیصم دخترای پاک ازدواج کرده ای که تبدیل به فاحشه های مقدس میشند.من ازهیچ انسان بی دینی بدم نمیاد.ازتمامی کسانی که درمسیر شرایط اجباری از تجربه ها ناکامندومدام آدمهای تجربه کرده رو سرزنش میکنند بیزارم.چرا که از درک دنیا به دورند. شاید اگرهنوزدرعالم بچگی بودم بهتر میشداین زندگی رو تحمل کرد چون حقیقت های تلخش ناپیدا بود.

میدونیم یک روزدوباره بارون میاد.باز هم خاطرات خیس میاد.این بهترین اتفاق بود.خاطراتی که سرشار از عطری تمیز بود.این خاطرات باز هم خواهند اومد!"میدونیم

بانوی دريايی

توای بانوی دريايی
شعرهايم برخاسته از
حس بی کسی
هر چه داشتيم و نداشتيم
همه بود و نبود
آه... يادش بخير

تو ای بانوی دريايی
يادت هست؟
نگاهی که از آن
عشق شعله می کشيد
و بی حساب ، صلابتم
تکه پاره می نمود
آه... یادش بخیر

تو ای بانوی دریایی
رقص های شبانه ات
به آغوش من
و تماشای خیزش جسمی
که به سجده گاه
تو را می سجود
آه... یادش بخیر

تو ای بانوی دریایی
قرارهای خیس ما
به هر گوشه از باغ عاطفه
و یک سبد ستاره چیدن از
شعر و ترانه و سرود
آه... یادش بخیر

تو ای بانوی دریایی
بساط عشق و معرفت
شور و حال
بساط بی خود شدن از
تمام هر چه بی خودیست
کائنات - عبد و عبود
آه... یادش بخیر

تو ای بانوی دریایی
بی پرده می گویم
هنوز ذهن من
آشفته از رفتن توست
آه چه حسی
در قلب من و قلب تو بود
آه...یادش بخیر
 

باز عطر تهوع باری میپیچد در سرم

به علت نفرت دوچندان ازاین دنیاوفرزندان کثیف آدم ُمرگ زودهنگام اندیشه و قصد اساسکشی به ابدیت برای تازه کردن احوال فرصتی به هزلیات گفتن نیست تا زمان زیاد

وعده ی دوستان علاقمندآسمان هفتم-سرای آخرت-دوراهی به سمت جهنم-اولین اتوبان خارفرش-میدان بذله گویان مغرور-هزارراهی سمت چپ-دره ی جوانان دق مرگ شده-مجتمع مسکونی نویسندگان عوضی(قسمت۹۰سالگان)-طبقه دهم-پلاک ۱۳۶۷